Glad en glibberig

Zo dat was me het dagje wel. Natuurlijk hadden we wel vernomen van het KNMI dat code oranje was uitgeroepen maar dan denk je toch:'ach, het zal wel meevallen'.  

Vrijdagavond was hier in Druten helemaal niets aan de hand. Ik zette de papiercontainer rond 8 uur aan de weg en keek eens naar de pikzwarte hemel. Als hier sneeuw uit moet vallen...dacht ik nog...dan mag het wel snel grijzer gaan worden. Zelfs toen we naar bed gingen was er niets aan de hand. Ik voelde me zelfs een beetje schuldig. Remy had die morgen nog gebeld toen ik bij de kapper zat. Hij wilde met de meisjes langs komen. Ik raadde het hem af. 

Punt 1, ik zat bij de kapper. Punt 2, op zaterdagmorgen zouden Chiel, Lody en ik op bezoek gaan bij Arlene in Nunspeet. Punt 3, het zou gaan sneeuwen en ijzelen en dat is niet fijn als je met 2 kleine meisjes in de auto zit want blijven slapen kon dus niet. Maar als ik nu dus naar buiten keek was het droog en niets aan de hand! Ook hadden we 's avonds overleg gehad met Lody en Arlene. Het leek ons allemaal beter om het bezoek een weekje uit te stellen. Ze hadden tenslotte code oranje uitgeroepen. Geen onnodige risico's nemen. En later bedacht ik me dat Chiel niet eens bij de auto zou kunnen komen als het glad is. Enfin, we gingen naar bed en vielen snel in slaap. 

Om half 6 werd ik wakker met dank aan Tashi. Ik keek door de gordijnen naar  buiten en zag een witte wereld! Sneeuw! Het heeft gesneeuwd! Wat ziet dat er toch prachtig uit. Witte daken, witte bomen en nog een maagdelijke witte straat. Ik naam Tashi onder de arm en liep naar beneden. Hij liep de achtertuin in met een verbaasde blik. 'What the f***,' leek hij te denken. 

Na een kopje koffie en een geroosterd boterhammetje ben ik vlug onder de douche gesprongen. We moeten de sneeuw in!

Het was ijzig koud! Ik voelde me een ijsbeer, dik aangekleed, liepen Tashi en ik al om 7 uur buiten. Het was niet glad. De sneeuw knisperde onder mijn schoenen en tashi's pootjes. We hebben een flink stuk gewandeld en Tashi begon te spelen in de sneeuw. Bij thuiskomst was Chiel ook al beneden. Het is maar goed dat we vandaag nergens heen hoeven. Want wandelen in de sneeuw is geen goed idee als je niet goed te been bent. 

In de middag ging ik 'even' naar de bakker wandelen. Een lekker broodje halen voor lunch. Nou, dat stukje wandelen waar ik normaal 3 minuten over doe, heeft nu 30 minuten gekost. Het was spiegelglad! Ik heb zelfs op een bepaald moment gedacht om op mijn billen naar huis te gaan. Via hekjes, bomen en muurtjes ben ik schuifelend naar huis gegaan. Met broodjes! Dat dan weer wel. 

Tashi heb ik in de tuin laten lopen. Ik vond het te glad. Maar na het avondeten moest hij toch echt uitgelaten worden. Het was waanzinnig glad en glibberig. En terwijl het in het westen allang niet meer zo glad was. Ik heb heel voorzichtig gelopen over grasveldjes want dat was nog een beetje te doen. 

Het was zelfs zo glad dat de oudpapier containers zelfs niet werden geleegd. De gemeente vond het te gevaarlijk om met de vrachtauto's te rijden! 

Maar vandaag is het gelukkig weer beter. Het meeste ijs is weg en we kunnen weer naar buiten! Jippie! 

Gelukkig nieuwjaar!

Allereerst wil ik iedereen een heel gezond, voorspoedig en gelukkig nieuwjaar wensen! Ik hoop dat iedereen hele fijne feestdagen heeft gehad.

Nadat we persoonlijk best een roerig 2016 hebben gehad, een verhuizing van Hongkong naar Druten, een ontslag waarbij de andere partij zich aan geen enkele wettelijke regeling hield en ook nog dacht dat hij daarmee weg kon komen, hebben we ook hele leuke dingen meegemaakt. Onze kleindochters en onze kinderen en familie die we veel vaker zien en de komst van onze pup Tashi zijn toch wel hoogtepuntjes.

De afgelopen periode van 23 december t/m 29 december hebben we hier een huis vol vrienden gehad. Ze kwamen allemaal over uit Hongkong en hebben hier in huis gelogeerd. Nadat ik alle voorbereidingen had getroffen zoals bedden opmaken en boodschappen doen, kwam er een lichtelijke paniek over me heen. Wauw, ineens was het zover terwijl we al een jaar van te voren wisten dat ze zouden komen. Maar echt, we hebben een geweldige tijd gehad met z'n allen en geloof mij, zulke gasten wil iedereen wel hebben!

Ze gingen lekker hun eigen gang, hebben gekookt, gingen vroeg naar bed vanwege de jetlag, vonden alles hier geweldig, deden hun eigen was, en zoals ze zelf zeiden, hadden de beste kerstmis en kerstkalkoen ooit gehad!

We hebben eigenlijk best simpele dingen gedaan zoals een ochtendje door Druten wandelen en warme choco gedronken bij de plaatselijke lunchroom. Het was voor de bediening even wennen...de hele tent vol met Chinezen en ze spraken allemaal engels! En de andere gasten kwamen zelfs aan ons vragen wat er aan de hand was! Toen Chiel zei, dat deze Chinezen hier waren om Druten op te kopen, zag je ze schrikken, hahaha, grapje!

We zijn ook naar Buren en Maasbommel geweest. Drijvende huizen bekijken en in Buren kennis maken met de koninklijke familie die overal in het dorpje te vinden zijn, qua foto's en standbeelden dan he.

Ook mochten we op bezoek bij de molen in Ophemert. We kregen een rondleiding van de molenaar en mochten binnen kijken. Ze vonden het geweldig! Het scheelt best wel als de molenaar de schoonfamilie is van Lody's dochter ;-)

En natuurlijk kerst met de familie. Een tafel vol met eten, glazen vol met drank. Iedereen had het enorm naar de zin.

We hebben ook een bezoek gebracht aan de Aziatische supermarkt in Nijmegen en de AH-XL. Ze keken hun ogen uit wat je allemaal in NL kon kopen qua Chinese producten.

De laatste dag voordat iedereen weer terug zou gaan naar Hongkong en naar Amsterdam om daar nog 2 dagen rond te lopen, zijn we naar Nijmegen geweest. Vergis je niet, als je echt wil shoppen ben je in HK aan het juiste adres, maar een straat zoals de Lange Hezel straat in Nijmegen, die alleen maar kleine boetiekachtige winkeltjes heeft, dat kennen ze niet! We hebben veel tijd doorgebracht in de Stevenskerk, de kaaswinkel, de chocolawinkel en alles wat daartussen in staat. Ik kreeg ze nauwelijks mee naar huis!

's Avonds hebben we gegeten bij d'n Optie. Alleen dat al was een feestje. Zulke grote maaltijden en dat het niet bedoeld was om te delen vonden ze een beetje vreemd. Maar het was gezellig en later die avond erg koud!

Op 29 december heb ik de 4 dames die naar Amsterdam gingen op de trein gezet in Nijmegen en Chiel heeft Steve en Silla weg gebracht naar Tiel, omdat ze nog een tussenstop gingen maken in Utrecht voordat ze naar Schiphol zouden gaan.

Het was een super gezellige week en op donderdagmorgen om 10 uur 's ochtends was iedereen weg. Tashi moest even wennen want ineens had hij stukken minder aandacht dan de week ervoor. En wij hebben eerst maar genoten van de stilte...

Nog even doorzetten

Natuurlijk gaan er dingen mis net op het moment dat je het niet kan gebruiken.

Ik wilde gistermorgen nog vlug een wasje doen, stop alles in de wasmachine en toen...niets! Helemaal niets! Nee he. Dat komt lekker uit. Ik bedoel als er iets kapot gaat komt dat nooit uit, maar nu aan de vooravond dat we 6 logees krijgen, komt het wel heel slecht uit.

Ik heb eerst maar de service dienst van de wasmachine gebeld. Vrijdagmorgen konden ze komen. Het was waanzinnig druk in deze tijd, zei de man. Nou ja, dan moet dat maar. Maar, zei hij, kijk even of er een stop gesprongen is. Wie weet! Nou ik door onze 2 stoppenkasten heen. Ik zag niets bijzonders. Weer terug naar boven, doet de droogtrommel dan ook niets meer misschien...En inderdaad. Die deed ook niets. Het zou wel heel toevallig zijn als die 2 machines op dezelfde dag ermee ophouden. Opnieuw door de stoppenkasten. Ik zag echt niets bijzonders. Dan blijft er maar 1 ding over...Mari bellen!

Ik mocht van Yvon, Mari een kwartiertje lenen. Hij kwam gelijk, liep samen met mij door de stoppenkasten maar gelukkig voor mij, zag hij ook niets bijzonders. We hebben elke stop gecheckt. En dat wil zeggen dat je dus heen en weer loopt van boven naar beneden. Hij heeft voor de zekerheid stoppen vervangen maar nog steeds hadden we het probleem niet gevonden. Vervolgens de stekkers van de wasmachine en de droger uit de stopcontacten gehaald en in een andere geduwd en toen HALLELUJA bleek dat de machines het deden en niet kapot waren! Godzijdank! Gelijk de servicedienst afgebeld.

Voor nu heb ik in ieder geval werkende apparaten maar waarom de stekkerdoos het niet meer doet boven, dat moeten we nog uitzoeken. Dat komt volgende week wel. Nu geen tijd voor.

De boodschappen zijn geleverd, ook een hele opluchting, en alles staat klaar. Ik heb net een tulband in de oven gedaan en de basis voor de erwtensoep staat te pruttelen. Ik heb liever alles voorbereid voor de invasie straks. Want...

...morgen moet ik oppassen in Utrecht. Remy heeft een zakelijke afspraak en Rachida moet werken en kan geen vrij krijgen. Of ik een paar uurtjes kon oppassen. Ik wil altijd wel oppassen maar vrijdagavond moet ik 4 van de 6 gasten ophalen van Schiphol. Ik moet echt op tijd die auto in. Dus passen en meten, meten en passen. En Chiel moet ook nog werken morgen. Enfin, ik had alles uitgestippeld tot op de minuut. Als alles zou gaan zoals het zou moeten gaan, dan lukt het me precies. Ik zit dan wel de helft van de dag in de auto maar goed.

De reddende engeltjes waren onze gasten zelf. Alsof ze het aanvoelden want gisteren kreeg ik ineens een paar berichtjes. Ze komen vanaf Schiphol met de trein naar Nijmegen! Ook de 2 die op zaterdagmorgen landen komen met de trein naar Nijmegen. Pfff...wat heerlijk. Dat scheelt reizen en tijd! Ook weer opgelost dus.

Straks ga ik nog lekker met Linn even weg. Zij komt morgen oppassen op Tashi. Leek me geen goed plan om tijdens het oppassen op 2 kleine (b)engeltjes ook nog te moeten oppassen op een pup. We gaan naar de toko en misschien nog even de stad in.

Heen en weer

 

We zijn druk met de voorbereidingen voor de Kerst. De kalkoen is besteld, de boodschappen worden woensdag afgeleverd (lang leven de online bezorgdienst!) de bedden staan klaar voor onze 6 Chinese gasten die eind van de week aankomen in NL en het openbaar hout is aangevuld.

Chiel heeft tegenwoordig het online shoppen ontdekt. Super makkelijk. Je hoeft de deur niet uit, je besteld wat je nodig hebt en vaak heb je het de volgende dag al binnen. Het duurde ietsje langer met het openhaard hout omdat de pallet vol met hout bij het logistiek centrum was beschadigd maar toch binnen 1 week kwamen ze het afleveren.

We hadden het vorig jaar ook al een keertje gedaan. Toen was het 1 cube met berkenhout. We wilden eerst eens zien of het wat was maar eerlijk is eerlijk het wordt perfect aangeleverd. Het is jammer dat zo'n pallet niet gelijk in de achtertuin op de juiste plek neergezet kan worden omdat de tuindeur te smal is, maar het is in ieder geval niet een berg hout wat door een kiepauto wordt neergegooid. Ook dat hebben we wel eens meegemaakt.

Dit jaar dacht Chiel dat eikenhout beter zou zijn. Het blijft namelijk langer branden. Hij wist alleen niet meer of hij vorig jaar een heel of een half pallet had besteld. Nou ik wist dat ook niet meer. Ik vond, mocht het een half pallet zijn geweest, dat er verdomd veel op lag, dus het werd een gokje. Een heel pallet, blijkt nu dus, is 2,5 cube!

Er werd aangebeld, en daar staat een vriendelijke jongeman. Ik kom het hout afleveren, zei hij. Nou toen die achterklep openging van de vrachtwagen moest ik wel even slikken. Oeps. Dat is veel hout. Heel veel hout...
Hij kon met zijn steekwagen, de pallet net tot voor de tuindeur zetten. Zo'n steekwagen kan een drempeltje op of een kuiltje niet nemen (het Stevenspad ligt niet helemaal vlak) dus samen keken we of er nog een fiets langs kon rijden. We wilden niet dat we voorbijgangers in de weg zouden zitten. Hij zette het neer, lachte nog eens vriendelijk en riep 'veel succes he!'

De moed zakte me een beetje in de schoenen. Het was een enorme pallet! Ik zag nog op de bon dat dit ongeveer 800 kilo was. Nou ja, de werkhandschoenen aangedaan, het verstand op nul en gaan met die banaan. Ik heb heen en weer gelopen van kwart over 2 tot kwart voor 5! En mijn stappenteller gaf aan dat ik 8.821 stappen oftewel 6,3 km in mijn eigen achtertuin had gelopen!

Ach en alle mensen die toch langs kwamen op de fiets, riepen me allemaal succes toe. 'Das een flinke stapel vrouwke!' Behalve een oudere dame. Je kent haar wel. Grijs, een elektrische fiets met 2 fietstassen en een sagerijnig hoofd. "nou dat ligt hier niet zo slim hoor' zei ze toen ze perse fietsend langs mijn pallet wilde gaan. Oh en toen werd ik een kreng. Ik had al duizend keer heen en weer gelopen met mijn armen vol met hout. Zwaar hout want eikenhout is veel zwaarder dan berkenhout en dan zo'n opmerking. 'Nou u hoeft hier niet langs te gaan hoor! U had ook over de weg kunnen fietsen toen u zag dat die pallet hier stond!' Ze keek me kribbig aan. 'Nou u had dat ook aan de weg kunnen laten zetten!' 'Nee!', zei ik. 'Dit is mijn achtertuin maar ik heb deze pallet speciaal voor u in de weg laten zetten. Vond ik leuk!' En het fraaie is, dat het Stevenspad eigenlijk geen fietspad is maar een wandelpad! Grrrrr. Ze is die middag niet meer door het Stervenspad terug naar huis gegaan...

Chiel kwam iets eerder thuis om mij te helpen maar toen lag het grootste gedeelte al in de achtertuin. Pff. Hij heeft wel de pallet uit elkaar geslagen voor mij want daar had ik geen kracht voor. Nu moeten we alleen nog het hout van de pallet een keer zagen in stukken om ook in de haard te kunnen branden.

Ik moet vandaag en morgen nog stofzuigen en de badkamer en toilet schoonmaken maar dan ben ik helemaal klaar voor de grote logeerpartij. Ik heb er zin in!

Dickens

Voor ons een geheel nieuw fenomeen al die Dickens festivals die door heel Nederland oppoppen. Leek me wel leuk om eens te zien maar om voor zoiets b.v. naar Deventer af te reizen is eigenlijk niet te doen. Het betekent veel lopen, een plek voor je auto zoeken en misschien nog veel verder lopen wat niet fijn is voor Chiel.

Ik wist wel dat er in Druten ook een Dickens festival werd gehouden maar wij hebben die fysiek nooit meegemaakt. Wij kwamen 9 van de 10 keer, net na dat weekend pas aan in NL. Ik vond het dan ook super om het dit jaar eindelijk te kunnen zien!

We wonen op zo'n 100 meter afstand van het centrum en dat maakt het wat makkelijker voor Chiel. Voor de gelegenheid wel de wandelstok meegenomen. Je weet maar nooit hoe druk het is en om de Dickens sfeer te verhogen was er door het hele centrum stroo gestrooid. Voor Chiel is het nog best moeilijk om op ongelijke ondergrond te lopen en wie weet is het glad. Maar het verliep super!

We zijn het hele dorp door gelopen. Keken bij de valkenier, luisterden naar kerstliedjes, spraken met bekenden, hebben gelachen om de 'hoerenkeet', zagen prachtige tafereeltjes van een pastoor bij de kerk, hebben erwtensoep gegeten op straat en later een broodje gegeten waar we konden zitten.

Echt Druten had enorm zijn best gedaan om de oude sfeer tot in detail weer te geven! Het zag er waanzinnig mooi uit.

Na zo'n 3 uur kwamen we weer thuis. Tashi blij, ik had hem thuisgelaten, de oliebollen opgepeuzeld en later die zondag zijn we naar Ben en Selena gegaan om een paar uurtjes op te passen. Op 11 december waren ze 1 jaar getrouwd!

4 jaar geleden

Ik werd vanmorgen verblijd met een bericht van Facebook. Of ik misschien deze herinnering van 12-12-12, 4 jaar geleden, opnieuw wilde delen...

Ik zag een foto van Chiel in een ziekenhuisbed, het Queen Elisabeth Hospitaal in Jordan. Op de foto was een opgeluchte Chiel te zien want hij had net een trip met de ambulance overleefd tijdens de spits in Hongkong, en heel belangrijk, hij had net een morfine spuit gekregen tegen de pijn. De pijn was onvoorstelbaar geweest maar nu lag hij op de plek waar ze hem hulp konden bieden.

We waren nog een beetje onder de indruk. Wat was er nou eigenlijk gebeurt?

Op deze morgen stond Chiel weer op met pijn. Zoveel pijn dat het voor hem nu wel duidelijk was dat het werk maar even moest wachten. Achteraf hoorden we dat het doorlopen met zoveel rugpijn een gevolg van een verwaarloosde hernia bleek te zijn. Maar hij wilde elke dag gaan werken want hij voelde zoveel verantwoordelijkheid voor die k-baan. Het afgelopen jaar werd wel duidelijk dat de eigenaar en dus de baas van Chiel, tegenwoordig ex-baas, niets maar dan ook niets heeft gewaardeerd van dit alles.

Enfin, Chiel bleef thuis werken, nee niet op bed liggen maar achter aan de keukentafel werken, want er was zoveel te doen. Er waren klanten over die eigenlijk naar China moesten en omdat de baas niet in Hongkong was maar in "Azie", ben ik met deze klanten naar China gegaan. Ik heb ze afgeleverd bij de afgesproken plek net over de grens in Shenzhen waar ze werden opgepikt door iemand van de fabriek. Ik weer terug naar huis, kreeg het nog letterlijk aan de stok met een zwerver die mij wilde slaan, de grens weer over en naar huis.

Chiel zat bleekjes op de bank. Hij had veel pijn maar hij dacht dat de rust hem wel goed had gedaan. Ondertussen was het zo rond half 2 's middags en we besloten om ergens een noodle soepje te gaan eten. Dicht bij huis want de pijn was te hevig. Eerst nog even naar het toilet zei hij. Hij stond op, ik hoorde een keiharde gil, hij viel terug op de bank, kermend van de pijn. Ik schrok me kapot. Ik zag zijn hele lichaam schokken en hij wist niet meer wat hij moest doen om de pijn de baas te kunnen.

Ik heb zijn secretaresse toen gebeld met de vraag of ze een ambulance kon bellen want Chiel moest naar het ziekenhuis en snel! Ik hoorde de ambulance al aankomen na een minuut of 5. We woonden tegenover de ambulance post, dus ik kon de sirenes volgen, de deur open en even later stonden 4 ambulance broeders binnen.

Ik ben mee de ambulance ingegaan. Chiel kermde van de pijn en soms gilde hij van de pijn. Het was vreselijk om Chiel zo te zien. In het ziekenhuis ging hij naar de eerste hulp. Hij werd gecheckt, hij kreeg pijnstillers maar die werkten niet. Grof geschut kwam er aan te pas. Morfine. En langzaam zag je zijn gezicht iets meer ontspannen. Het was duidelijk dat hij werd opgenomen. Te veel pijn, niet precies weten wat er aan de hand is, een MRI werd besproken, dokters kwamen langs, testen werden gedaan. Ik zat als verbijsterd op de stoel ernaast...

Hij werd naar de afdeling gebracht. De volgende dag zou de MRI plaats vinden. Ik moest terug naar huis om spullen te halen. Ik moest mensen bellen, ik moest ineens heel veel huilen en wist niet meer wat en hoe. Ik wist wel dat ik de kinderen niet ongerust moest maken.

Ik ging terug naar het ziekenhuis met een tas vol spullen en Jos ging mee. Hij vertrok die avond naar NL maar kon nog even mee op bezoek bij Chiel. Chiel had nog steeds veel pijn. Hij kreeg van die pijnaanvallen die hij niet meer de baas kon. Vreselijk. Ook vertelde hij dat hij zijn benen niet meer voelde...Ik schrok. Wat?! Ik ben naar de afdelingsbroeder gelopen, de situatie uitgelegd en binnen een minuut stond er een bordje 'nuchter' boven zijn bed. De MRI zou gelijk in de morgen plaats vinden..

Huilend ben ik naar huis gelopen. Nauwelijks geslapen die nacht. Opnieuw naar het ziekenhuis en mijn emoties niet laten zien aan Chiel. Het komt goed. Het komt echt goed! De dokter kwam langs. De MRI was gemaakt. Een tussenwervelschijf was geknapt en het gel-achtige materiaal was zijn ruggenmerg ingegaan. Hij moest geopereerd worden en snel. Diezelfde avond is hij onder het mes gegaan. Zo'n 7 uur is hij onder narcose geweest. Dat wachten was zo enorm heftig dat het nu nog steeds een vreemd gevoel geeft als ik daar aan terug denk.

Volgende dag bleek na testen, dat Chiel een incomplete dwarslaesie had opgelopen. Geen gevoel meer onder de middel en het was niet te zeggen of hij ooit weer zou kunnen lopen. We hebben gehuild. Veel gehuild.

Maar nu, na 4 jaar, loopt die man van mij zonder steun door het huis. Heeft hij bijna alles onder controle en zien we per jaar duidelijk vooruitgang! Weg rolstoel, weg looprek, weg beensteun. Weg k-baan! Zo'n foto op FB brengt wel wat te weeg hoor. Je wordt weer even met je neus op de feiten gedrukt maar je ziet ook dat we samen nooit hebben opgegeven.

We doen het goed zo.

Druk weekend

Zo, we hebben even wat kilometertjes afgelegd dit weekend.

Het begon op vrijdagmorgen. Samen met Tashi gelopen naar het huis van Ben en Selena. Ik heb op Sammie gepast in de tijd dat Selena naar een werkoverleg moest. Sammie wordt zo groot! Ze kraaide het uit, het fruithapje ging er gulzig in en voordat ik het door had stond Selena alweer op de stoep.

Vervolgens weer naar huis gelopen met Tashi. Ze zou trouwens denken dat zo'n klein hondje niet zo ver kan lopen maar echt, dit kleine monster loopt wat af. En moe worden ho maar. Het huis aan kant gemaakt, de haartjes weer geverfd, de markt bezocht en 's avonds in de auto naar Ommen. Jos werd 40 jaar! Was erg gezellig om alle bekende hoofden weer te zien, zoals de ouders van Jos en Irma, de zus en broers, de vrienden die we jaren geleden in Hongkong hebben ontmoet omdat ze bij Jos en Irma op bezoek waren. Echt gezellig!

Zaterdag heb ik eerst maar boodschappen gedaan en natuurlijk werd ik verrast door Pieten en Sinterklaas in de AH. Mijn fobie wordt minder met die gasten want ik bleef doorgaan met boodschappen doen. En dat is al heel wat want een paar jaar geleden liet ik de boodschappenkar zo staan en liep ik de winkel uit. Maar goed, de kast is weer gevuld, en 's middags de auto weer in naar Belgie om onze vrienden John en Hildegard te bezoeken.

Super gezellig was het zoals altijd. Ook Byoux weer gezien en natuurlijk Google. Het hondje waar ik zo verliefd op was geworden. In mijn gedachten was Tashi echt niet veel groter, maar toen ze naast elkaar stonden, leek Tashi wel een reus! Ze hebben elkaar bekaf gemaakt en voor het eerst zag ik dat Tashi ook moe kon worden! Na het heerlijke eten weer naar huis en dat ging voor het grootste gedeelte goed. Tot 20 km voor Druten. Dikke, dikke mist en het was dat ik wist waar we heen gingen maar je zag echt geen hand voor ogen!

En gisteren, zondag, was het een mooie vrieskoude dag. Lekker gewandeld 's ochtends vroeg met Tashi en 's middags wilde Chiel wel meelopen. Een klein stukje over de dijk zoals we van de zomer ook deden maar achteraf bleek dat dit geen goed idee te zijn.

We liepen de dijk op, 200 meter gelopen, de dijk weer af en toen stonden we op een spiegelgladde weg. We deden al kalm aan, maar toch gleed Chiel uit. Hij lag niet op de grond, we hebben elkaar vast gegrepen, maar verderlopen was onmogelijk. Hij verdraaide zijn knie en had er enorm last van. (vorige week was hij naast zijn bureau gevallen) en die knie kreeg het opnieuw voor de kiezen. Hij heeft gewacht bij een hekje waar hij steun aan had en ik ben met Tashi vlug naar huis gelopen en heb de auto opgehaald. Pff. Dat was echt schrikken. Vandaag blijft hij een dagje thuis werken om zijn knie rust te geven.

Rond half 1 weer de auto in naar Nijmegen. Dimsummen met Jaap en Mickey. Ook Mickey was op 2 december jarig geweest en dat moet gevierd worden natuurlijk! Heerlijk gegeten, gesmuld van de bekende dimsummetjes en om 3 uur naar huis.

Ik ben de bietensoep gaan maken, en even later stapte Ben met Sammie en Linn binnen. Ajax moest spelen en dat kwamen ze bij ons kijken. De bietensoep was echt heerlijk, we hebben enorm gelachen om Sammie, Ajax won en wij zijn op tijd naar bed gegaan. Beetje gammel.

Vanmorgen eerst weer een flink eind met Tashi gelopen en net is ons nieuwe koffie apparaat binnen gekomen. Ben zo benieuwd hoe dat bevalt want die Dolce Gusto is echt goed hoor, maar je betaald je scheel aan die cups. We gaan het opnieuw proberen met gewone koffiebonen.

En dan is het 5 december. Voor ons is dat niet alleen de verjaardag van Sinterklaas maar ook de verjaardag van onze vader. Hij zou 97 jaar zijn geworden. Het is eng om te merken hoe hard de tijd voorbij vliegt want in mijn gedachten is hij nog maar sinds kort ons ontvallen. Happy birthday Pap! Ik mis je!