Vrijdagavond was hier in Druten helemaal niets aan de hand. Ik zette de papiercontainer rond 8 uur aan de weg en keek eens naar de pikzwarte hemel. Als hier sneeuw uit moet vallen...dacht ik nog...dan mag het wel snel grijzer gaan worden. Zelfs toen we naar bed gingen was er niets aan de hand. Ik voelde me zelfs een beetje schuldig. Remy had die morgen nog gebeld toen ik bij de kapper zat. Hij wilde met de meisjes langs komen. Ik raadde het hem af.
Punt 1, ik zat bij de kapper. Punt 2, op zaterdagmorgen zouden Chiel, Lody en ik op bezoek gaan bij Arlene in Nunspeet. Punt 3, het zou gaan sneeuwen en ijzelen en dat is niet fijn als je met 2 kleine meisjes in de auto zit want blijven slapen kon dus niet. Maar als ik nu dus naar buiten keek was het droog en niets aan de hand! Ook hadden we 's avonds overleg gehad met Lody en Arlene. Het leek ons allemaal beter om het bezoek een weekje uit te stellen. Ze hadden tenslotte code oranje uitgeroepen. Geen onnodige risico's nemen. En later bedacht ik me dat Chiel niet eens bij de auto zou kunnen komen als het glad is. Enfin, we gingen naar bed en vielen snel in slaap.
Om half 6 werd ik wakker met dank aan Tashi. Ik keek door de gordijnen naar buiten en zag een witte wereld! Sneeuw! Het heeft gesneeuwd! Wat ziet dat er toch prachtig uit. Witte daken, witte bomen en nog een maagdelijke witte straat. Ik naam Tashi onder de arm en liep naar beneden. Hij liep de achtertuin in met een verbaasde blik. 'What the f***,' leek hij te denken.
Na een kopje koffie en een geroosterd boterhammetje ben ik vlug onder de douche gesprongen. We moeten de sneeuw in!
Het was ijzig koud! Ik voelde me een ijsbeer, dik aangekleed, liepen Tashi en ik al om 7 uur buiten. Het was niet glad. De sneeuw knisperde onder mijn schoenen en tashi's pootjes. We hebben een flink stuk gewandeld en Tashi begon te spelen in de sneeuw. Bij thuiskomst was Chiel ook al beneden. Het is maar goed dat we vandaag nergens heen hoeven. Want wandelen in de sneeuw is geen goed idee als je niet goed te been bent.
In de middag ging ik 'even' naar de bakker wandelen. Een lekker broodje halen voor lunch. Nou, dat stukje wandelen waar ik normaal 3 minuten over doe, heeft nu 30 minuten gekost. Het was spiegelglad! Ik heb zelfs op een bepaald moment gedacht om op mijn billen naar huis te gaan. Via hekjes, bomen en muurtjes ben ik schuifelend naar huis gegaan. Met broodjes! Dat dan weer wel.
Tashi heb ik in de tuin laten lopen. Ik vond het te glad. Maar na het avondeten moest hij toch echt uitgelaten worden. Het was waanzinnig glad en glibberig. En terwijl het in het westen allang niet meer zo glad was. Ik heb heel voorzichtig gelopen over grasveldjes want dat was nog een beetje te doen.
Het was zelfs zo glad dat de oudpapier containers zelfs niet werden geleegd. De gemeente vond het te gevaarlijk om met de vrachtauto's te rijden!
Maar vandaag is het gelukkig weer beter. Het meeste ijs is weg en we kunnen weer naar buiten! Jippie!
Wees maar blij dat we de boel hebben afgeblazen en dat Remy met de meisjes gewoon thuis is gebleven want het was echt levensgevaarlijk op de weg !
BeantwoordenVerwijderen