Beetje zielig

Tashi rent heen en weer. Dat dan weer wel maar volgens mij niet omdat hij vol energie zit maar omdat zijn wondje jeukt. Het ziet er zo zielig uit.

Dat rompertje is wel een goed iets omdat hij niet mag likken aan de wond, maar daardoor ziet Tashi er ook een beetje zielig uit. Ik denk dat zijn vacht ook begint te jeuken. Als we naar buiten gaan, rol ik zijn rompertje op tot voorbij zijn middel zodat er gewoon geplast kan worden en dan zie je hem blij kijken. Ik denk omdat de frisse lucht over zijn geschoren buikje een beetje de jeuk verzacht.

Linn kwam gisteren eten en zij had ook al zo'n medelij met hem. Hij heeft echt tijden bij haar op de stoel gezeten en keek dan ook heel zielig van zich af. Hij krijgt nu ook vaker een plakje worst, gewoon omdat ik me schuldig voel. Moet kunnen vind ik.

Ik hoop dat die wond snel geheeld is zodat dat stomme pakje uit kan.

Een je-weet-wel-hond

Het is net of hij het door heeft...Tashi kijkt ons aan met van die ogen alsof hij wil zeggen 'dit vergeef ik je nooit meer!' en Chiel en ik kijken elkaar aan...'ah gossie'

DE dag is aangebroken. Tashi gaat onder het mes nadat hij ons weken heeft gek gemaakt met gereup tegen alles wat hem voor de pootjes kwam. Niets was meer veilig. De kussens, de knuffels, de gymschoenen, kruipende kleine meisjes, mijn arm!  Het werd hoog tijd.
In het begin was het nogal grappig. Hij had geen idee wat er van hem verwacht werd, maar de laatste week had hij het ineens door. Dan stond hij gelukzalig te kijken. Ahh, dus dit is het!

We hebben geprobeerd om het zo lang mogelijk uit te stellen, maar ik moest vorige week wel bellen met de dierenarts. Chiel's zijn gymschoenen waren niet meer veilig. Hij liet echt niet meer los. Dus toen de dierenarts 6 februari noemde waren we gelijk voor.

Ik ben met Tashi naar de dierenarts gelopen. Best wel een stukje wandelen maar zo kon hij eerst de nodige plasjes en hoopjes kwijt. Hij was toen nog blij en opgewekt...Zelfs toen we bij de dierenarts naar binnen liepen was hij helemaal vrolijk. Eerst knuffelen met alle assistentes, toen op de weegschaal (5,6 kg) en daarna mochten we gelijk doorlopen.

Hij werd eerst gecheckt en toen kwam het prikje. Tashi keek me met een vernietigende blik aan. 'Ben je nou blij?' Hij werd van de tafel op de grond gezet, mocht dan even rond snuffelen met gedimd licht en binnen 5 minuten lag hij te slapen op de vloer. Dat ging gelukkig snel.
De dokter en assistente kwamen binnen en voordat ik de voordeur uit was gelopen hoorde ik de tondeuse al over Tashi's buikje gaan.

Ik voelde me helemaal naar toen ik naar huis liep. Wat doe ik dat hondje toch aan? Maar als ik dan weer terug dacht aan die helse dagen, dan was ik weer om. Het is echt beter zo.

Om kwart over 12 werd ik gebeld. Tashi was weer wakker en ik mocht hem komen ophalen. Toen hij me zag was hij helemaal blij. 'Vrouwtje!!" Hij werd uit de kooi gehaald en toen moest ik toch wel even lachen. Ach Tashi toch, wat zie je er zielig uit zo met je rompertje aan... Tegenwoordig mag je kiezen, of een toeter om zijn koppie of een rompertje aan tegen het likken. Kom maar beessie, we gaan naar huis. Ik kreeg nog pijnstillers mee en een blad vol met instructies.

Die middag en avond had hij weinig puf. Hij lag steeds te slapen in z'n mandje. Zelfs eten of drinken wilde hij niet en naar buiten in de achtertuin vond hij niks. Rompertje omhoog gerold en dan bleef hij gewoon zitten waar ik hem had neergezet.
Maar vanmorgen was hij weer het baasje! Hij kan weer rennen en toen we uitgingen heeft hij een flink eind gelopen en alles gedaan wat een hond moet doen. Gelukkig. Het rompertje moet hij nog 9 dagen aanhouden ivm likken van de wond. En voor alle zekerheid vanmorgen nog maar een pijnstiller gegeven.

Wat ben ik blij dat dit achter de rug is. Zijn nieuwe leven als je-weet-wel hond is aangebroken!

Logeetje

Moeder Natuur heeft het zo geregeld dat je alleen kinderen kan baren tot ongeveer je 40ste. Natuurlijk zijn er mensen die nog later kinderen kregen maar door de regel heen kan je dat wel zo stellen denk ik. En ik begrijp na een weekend oppassen op een bijna 4 jarige, dat je die regel moet respecteren.

Ik heb diep respect voor de mensen die nu worden omgeven door baby's, peuters en kleuters. Ze vragen een hoge mate van geduld en brengen een chronisch gebrek aan slaap. Petje af voor mijn 2 zonen en schoondochters!

Weken terug werd de vraag gesteld of we misschien een weekendje konden oppassen op Leena en Jasmijn. Ze wilden graag een weekendje samen doorbrengen. Natuurlijk zeiden we gelijk 'natuurlijk!' maar op 2 kindjes passen gaat tegenwoordig wat moeilijk in onze gezinssituatie. We hebben een pup die al heel wat van ons vraagt en Chiel is nog niet 100%. Dat wordt moeilijk. Chiel alleen met Jasmijn lukt niet want die kleine is zo vlug als water tegenwoordig. Sinds ze kan kruipen moet je er constant achteraan. Maar als ik de hond uitlaat lukt dat wel met Leena maar om nou met een pup EN een baby en een kleuter de dijk op te gaan, dat zie ik ook niet zitten. Dus afgesproken dat alleen Leena bij ons kwam logeren en Jasmijn ging naar een vriendinnetje van Rachida.

Afgelopen vrijdagmorgen werd Leena al gebracht door Remy. Leena had er zin in! Ze zag het helemaal zitten om samen met opa en oma op de bank te zitten. Nadat we Remy 's middags hadden uitgezwaaid, begon het pas echt! En ze was zo blij toen opa eerder thuis kwam van het werk!

Ik kan je niet vertellen hoe vaak het woordje 'waarom?' en 'nee!' zijn gevallen. Onze Leena is een bijdehandje. Een lief bijdehandje maar een bijdehandje. We hebben boodschappen gedaan, de hond samen uitgelaten, gekleurd, eten gemaakt, verhaaltjes voorgelezen, filmpjes gekeken, koekjes gegeten, wentelteefjes gebakken, de stad ingegaan, broodjes gegeten bij de Hema, de markt overgelopen, dutjes gedaan, liedjes gezongen, auto gereden, en met Tashi gespeeld.

Het was een heerlijk weekend! We hebben enorm gelachen en zijn af en toe streng geweest. Echt, het was super! Maar toen Rachida, Remy en Jasmijn, Leena zondag weer kwamen ophalen, vielen Chiel en ik gelijk in coma. Zoo, das heftig zo'n kleintje! Voordat zij Druten waren uitgereden lagen Chiel, Tashi en ik voor pampus op de bank...

Maar het was heerlijk om zo'n meisje te vertroetelen en ik weet zeker dat Leena er een geweldige herinnering bij heeft!