Lente in NL

Ik geniet voor hoelang het duurt. Het zal volgende week wel weer met bakken uit de hemel komen maar voor nu is het prachtig lente weer. Je wordt er stukken vrolijker van zodra de wekker gaat. Een blauwe lucht, een zonnetje die achter de uiterwaarden langzaam omhoog komt, de bloemen staan op uitkomen, de bloesem verschijnt hier en daar. En dan bedoel ik letterlijk meer hier dan daar, want we wonen in de Betuwe. Het land van het fruit. Prach

Ook hebben we de verjaardagen van Leena en Jasmijn gevierd.

Leena is 4 jaar geworden op 23 maart en gaat tegenwoordig naar school! Een hele verandering voor zo'n meisje maar ze vind het prachtig. Begrijpelijk ook als je weet dat daar allemaal vriendjes rondlopen en dat je een hele dag wordt bezig gehouden.

En Jasmijn is 1 jaar geworden op 27 maart. Ook al zo'n grote meid. Ze loopt langs de bank en zo nu en dan probeert ze de oversteek van bank naar stoel te maken. Ook haar krulletjes zijn weer terug van weg geweest.

Van het weekend zijn we ook uit eten geweest met de overbuurtjes. Ze had gelezen dat de persoon die hier een indisch winkeltje heeft gehad ging koken en daar kon je je op inschrijven. Natuurlijk wilden wij wel mee. Ik bedoel, je kan mij wakker maken voor een lekkere Indische maaltijd.

Hmm, helaas viel het enorm tegen. Het smaakte helemaal niet Indisch, het was flauw, geen pit, heel droog, weinig smaak en eigenlijk smaakte elk gerecht hetzelfde. Ook de combinatie's waren vreemd. Sajor Lodeh met bami? En van sommige gerechten begreep ik echt niet wat daar nou Indisch aan was. Nee. Het was het niet. Ik weet zeker dat mijn ouders de tent uitgelopen waren, maar we zijn blijven zitten en hebben alles weg gespoeld met witte wijn, veel witte wijn, en het was gezellig met de buurtjes, dus de avond was echt wel geslaagd, maar ik ga er niet nog eens naar toe. Toen hij zei, 'weet je wat lekker is? witte rijst met gefruite uitjes!', toen had ik het al moeten weten...nep-indo. Het zag er zo slecht uit dat ik niet eens foto's heb gemaakt. En dat wil wat zeggen!

zo zag het er jammer genoeg niet uit

Dus dit weekend ben ik jarig. En om die nep indische maaltijd maar snel uit mijn gedachten te halen, ga ik zelf maar indisch koken. En alle kids komen ook. Super leuk!

Aan de wandel

Het leek wel lente en overal zag ik de knopjes aan de bomen langzaam maar zeker open gaan. Kan daar echt van genieten en voor mij het teken dat de winterkou het land gaat verlaten. Heerlijk.

Chiel was die dag thuis aan het werk. Hij moest naar het gemeentehuis om zijn paspoort te vernieuwen. Rond 11 uur was hij nodig toe aan een verzetje en dus besloten we om Tashi uit te laten en wel in Deest. Als je ooit naar ons toe bent gekomen heb je waarschijnlijk net voor Druten de zand afgraving gezien aan de rechter kant van de weg. Dat zijn de Uivermeertjes met een prachtig gevarieerd wandelpad rondom. Je loopt door bos, weilanden, schelpenpaden, je ziet visplaatsen en heel veel vogels. Echt super om te zien.

Voor Chiel is het een workout. Zeker nu hij fysio heeft opgezegd moet hij toch zichzelf uitdagen en doelen stellen. Nou met dat uitdagen is het helemaal goed gekomen. Door de verschillende ondergronden waarop hij moest lopen en de kleine hellinkjes plus het omzeilen van modderpoelen, stond het zweet hem binnen no time op de lip.

Maar het was geweldig en ook heel ver! Het lijkt een wandeling van niets maar op mijn stappenmeter bleek aan het eind dat we ruim 8000 stappen hadden gezet wat weer overeen komt met een kilometer of 5. Tashi vond het geweldig. Ook al moest hij aan de lijn, het maakte hem niets uit! Nieuwe luchtjes om op te snuiven en de baas was ook nog eens mee!

Eenmaal thuis heeft Chiel het kalm aan moeten doen. Vanwege de inspanning kreeg hij later die dag allemaal steken in zijn been. Klinkt dramatisch en eigenlijk is dat ook zo want die steken zijn zenuwpijnen, maar ook heel goed nieuws! Er zit nog steeds verbetering in! Hij voelt weer meer en de dag erop voelde hij zich weer veel sterker!

Van het weekend zijn we met Yvon en Mari naar een concert geweest van Ray Wilson. De laatste zanger van de band Genesis. Chiel is groot fan van Genesis en dus verraste hij ons allemaal met kaartjes. Het was in Veenendaal, of all places, maar wat een geweldige plek!  De Basiliek, zo heet het concertgebouw staat op het industrie terrein, met een eigen gratis!parkeergarage! En omdat het natuurlijk een concert was waar vooral de wat oudere kale en grijze toeschouwers op af kwamen, kregen we zelf een biertje in een glas!

Het was geweldig en ik genoot van Chiel die zo in zijn nopjes was!

veel gebeurt, weinig geschreven

Ik zie dat het een maand geleden is dat is voor het laatst wat heb geschreven. Schandalig! Maar ik denk dat we nogal druk zijn geweest thuis ook al is dat geen excuus.

De week voordat Ron en Simone de keuken zouden komen slopen ben ik door alle zooi gegaan die in de keuken stond. Alles uitzoeken, de 'te gebruiken voor' data's uitgezocht en daarna alles inpakken in verhuis dozen en de kelder vol gezet met losse dingen omdat de keuken eruit moest. En dan ben je de hele week ook onthand want waar je precies het vergiet en het groente mesje hebt gelaten, weet je dan niet meer. En door 15 dozen gaan om die dingetjes te zoeken, daar heb je dan ook geen zin meer in.

Ron en Simone hebben een midweekje gelogeerd bij ons. Natuurlijk voor de gezelligheid maar ook omdat ze onze keuken gingen slopen. Het laten slopen en afwerken was zo verschrikkelijk duur dat ze spontaan aanboden om te helpen. En als je ziet wat Ron allemaal meeneemt qua gereedschap, dan doet hij niet onder voor een prof. We hebben alles eruit gehaald, de spullen gelijk naar de stort gebracht, elektriciteit aangelegd, muur afgesmeerd en de muur geschilderd. En 3 dagen later waren we klaar voor de nieuwe keuken! En Simone heeft geloof ik 3 dagen lang alles weer afgestoft en gedweild. Je wilt echt niet weten wat een stof er vrijkomt.

25 Februari werd de keuken gebracht en 27 februari kwam een installateur de keuken monteren. En echt, het ziet er prachtig uit! Ik ben zo blij met de kast/la ruimte en de afzetmogelijkheid nu ik een extra lang aanrecht heb gekregen!

Maar ik verbaas me ook dat zo'n man alleen komt om de boel te doen. Zo hebben wij een vrij lang composiet aanrechtblad. Loodzwaar en onhandig om te tillen. Maar hij zat er niet mee om MIJ te vragen om het aanrecht met hem op te tillen. Das toch raar? Wat nou als ik niet zou kunnen helpen, had hij dan het aanrecht niet gemonteerd? Nou ja, vreemd.

Natuurlijk moest ik tussen de bedrijven door ook nog Tashi naar de kapper brengen. Omdat hij het rompertje 10 dagen lang aan moest houden zodat hij niet aan zijn wondje kon likken, is al zijn haar vervuld en gaan klitten. Hij had er enorme last van. En nu is dus Tashi een beetje op zijn baasje gaan lijken. Tondeuse erover en weg haar!

Ook hebben we Sammie's eerste verjaardag op 26 februari gevierd! Ze vond het heerlijk om in de belangstelling te staan en een rondje te maken langs al het bezoek. We hebben haar een sprekende Woezel gegeven en ze vond het geweldig! Ze is echt een schatje.

Op 1 maart was Chiel jarig. We hebben er niets aan gedaan want Chiel was eigenlijk best druk met z'n werk maar de kids zijn toch even langs geweest net als Yvon en Mari. Het enige wat Chiel perse wilde was een slagroomtaart. Nou dat kan. En hij heeft van mij een tuinkabouter gekregen. Jongensdroom!

Vrijdag heb ik nog onze oude eettafel in een white wash gezet. Dat ziet er stukken beter uit en het scheelt weer een andere tafel kopen. Dus druk, ach maar een beetje...

Op 4 maart dachten we even gezellig naar Nijmegen te gaan. Beetje rondlopen, cadeautjes kopen voor Leena en Jasmijn die eind maart jarig zijn en om te lunchen in de stad.
Nou dat verliep een beetje anders. We kregen te maken met agressie. Vreselijk.

Een bestuurder die het niet leuk vond dat Chiel iets zei nadat hij 10 minuten de straat had geblokkeerd en daarna dus wel in een parkeer haven zijn auto ging parkeren. Hij sloeg op tilt. Heeft over de stoep geprobeerd om ons in te halen maar de plantenbakken die daar stonden werkten niet mee, hij heeft geschreeuwd en ons uitgemaakt voor alle lichaamsdelen en ziektes die je maar kan verzinnen, vervolgens ons bedreigd met de dood, toen pistool gebaren gemaakt naar mij, had ik al gezegd dat hij ons kapot wilde maken en dat we over onze schouder moesten blijven kijken want hij wilde ons dood hebben?, toen ons gevolgd de parkeergarage in en daarbij heeft hij geprobeerd zijn auto in onze auto te boren. Hij wilde waarschijnlijk niet betalen voor de parkeergarage, want toen wij met de lift omhoog kwamen was hij er niet meer godzijdank en hoefde ik niet de telefoon te gebruiken die al op 112 stand-by stond, maar wij waren allebei helemaal de weg kwijt. We liepen als zombies door de stad en hebben weinig genoten van een dagje vrij. We hadden beter gelijk naar huis kunnen gaan want Chiel was als de dood dat onze auto ook gesloopt was als we terug zouden komen. Gelukkig is dat niet gebeurt maar de schrik zit er goed in. Ik heb het hele weekend gehuild. Alle bedreigingen gaan niet in de koude kleren zitten en ik kreeg flashbacks van jaren geleden toen ik in Arnhem werkte en daar mijn nodige portie agressie bijna dagelijks voor de kiezen kreeg. Bah. Ik heb een melding gemaakt bij de politie van dit alles. Ik kan echt met mijn hand op het hart zeggen dat in al die jaren dat wij in een miljoenen stad hebben gewoond, dit nog nooit hebben meegemaakt, zelfs niet in een afgezwakte versie hiervan. Ik kan je zeggen dat dit niet meehelpt als je al een beetje last van heimwee hebt.

Maar gelukkig kregen we gisteren onverwacht bezoek van vrienden die in de buurt waren en dat resulteerde in een heerlijke middag hangen aan de keukentafel met een flesje wijn of 2. Dat helpt dan wel weer!

Beetje zielig

Tashi rent heen en weer. Dat dan weer wel maar volgens mij niet omdat hij vol energie zit maar omdat zijn wondje jeukt. Het ziet er zo zielig uit.

Dat rompertje is wel een goed iets omdat hij niet mag likken aan de wond, maar daardoor ziet Tashi er ook een beetje zielig uit. Ik denk dat zijn vacht ook begint te jeuken. Als we naar buiten gaan, rol ik zijn rompertje op tot voorbij zijn middel zodat er gewoon geplast kan worden en dan zie je hem blij kijken. Ik denk omdat de frisse lucht over zijn geschoren buikje een beetje de jeuk verzacht.

Linn kwam gisteren eten en zij had ook al zo'n medelij met hem. Hij heeft echt tijden bij haar op de stoel gezeten en keek dan ook heel zielig van zich af. Hij krijgt nu ook vaker een plakje worst, gewoon omdat ik me schuldig voel. Moet kunnen vind ik.

Ik hoop dat die wond snel geheeld is zodat dat stomme pakje uit kan.

Een je-weet-wel-hond

Het is net of hij het door heeft...Tashi kijkt ons aan met van die ogen alsof hij wil zeggen 'dit vergeef ik je nooit meer!' en Chiel en ik kijken elkaar aan...'ah gossie'

DE dag is aangebroken. Tashi gaat onder het mes nadat hij ons weken heeft gek gemaakt met gereup tegen alles wat hem voor de pootjes kwam. Niets was meer veilig. De kussens, de knuffels, de gymschoenen, kruipende kleine meisjes, mijn arm!  Het werd hoog tijd.
In het begin was het nogal grappig. Hij had geen idee wat er van hem verwacht werd, maar de laatste week had hij het ineens door. Dan stond hij gelukzalig te kijken. Ahh, dus dit is het!

We hebben geprobeerd om het zo lang mogelijk uit te stellen, maar ik moest vorige week wel bellen met de dierenarts. Chiel's zijn gymschoenen waren niet meer veilig. Hij liet echt niet meer los. Dus toen de dierenarts 6 februari noemde waren we gelijk voor.

Ik ben met Tashi naar de dierenarts gelopen. Best wel een stukje wandelen maar zo kon hij eerst de nodige plasjes en hoopjes kwijt. Hij was toen nog blij en opgewekt...Zelfs toen we bij de dierenarts naar binnen liepen was hij helemaal vrolijk. Eerst knuffelen met alle assistentes, toen op de weegschaal (5,6 kg) en daarna mochten we gelijk doorlopen.

Hij werd eerst gecheckt en toen kwam het prikje. Tashi keek me met een vernietigende blik aan. 'Ben je nou blij?' Hij werd van de tafel op de grond gezet, mocht dan even rond snuffelen met gedimd licht en binnen 5 minuten lag hij te slapen op de vloer. Dat ging gelukkig snel.
De dokter en assistente kwamen binnen en voordat ik de voordeur uit was gelopen hoorde ik de tondeuse al over Tashi's buikje gaan.

Ik voelde me helemaal naar toen ik naar huis liep. Wat doe ik dat hondje toch aan? Maar als ik dan weer terug dacht aan die helse dagen, dan was ik weer om. Het is echt beter zo.

Om kwart over 12 werd ik gebeld. Tashi was weer wakker en ik mocht hem komen ophalen. Toen hij me zag was hij helemaal blij. 'Vrouwtje!!" Hij werd uit de kooi gehaald en toen moest ik toch wel even lachen. Ach Tashi toch, wat zie je er zielig uit zo met je rompertje aan... Tegenwoordig mag je kiezen, of een toeter om zijn koppie of een rompertje aan tegen het likken. Kom maar beessie, we gaan naar huis. Ik kreeg nog pijnstillers mee en een blad vol met instructies.

Die middag en avond had hij weinig puf. Hij lag steeds te slapen in z'n mandje. Zelfs eten of drinken wilde hij niet en naar buiten in de achtertuin vond hij niks. Rompertje omhoog gerold en dan bleef hij gewoon zitten waar ik hem had neergezet.
Maar vanmorgen was hij weer het baasje! Hij kan weer rennen en toen we uitgingen heeft hij een flink eind gelopen en alles gedaan wat een hond moet doen. Gelukkig. Het rompertje moet hij nog 9 dagen aanhouden ivm likken van de wond. En voor alle zekerheid vanmorgen nog maar een pijnstiller gegeven.

Wat ben ik blij dat dit achter de rug is. Zijn nieuwe leven als je-weet-wel hond is aangebroken!

Logeetje

Moeder Natuur heeft het zo geregeld dat je alleen kinderen kan baren tot ongeveer je 40ste. Natuurlijk zijn er mensen die nog later kinderen kregen maar door de regel heen kan je dat wel zo stellen denk ik. En ik begrijp na een weekend oppassen op een bijna 4 jarige, dat je die regel moet respecteren.

Ik heb diep respect voor de mensen die nu worden omgeven door baby's, peuters en kleuters. Ze vragen een hoge mate van geduld en brengen een chronisch gebrek aan slaap. Petje af voor mijn 2 zonen en schoondochters!

Weken terug werd de vraag gesteld of we misschien een weekendje konden oppassen op Leena en Jasmijn. Ze wilden graag een weekendje samen doorbrengen. Natuurlijk zeiden we gelijk 'natuurlijk!' maar op 2 kindjes passen gaat tegenwoordig wat moeilijk in onze gezinssituatie. We hebben een pup die al heel wat van ons vraagt en Chiel is nog niet 100%. Dat wordt moeilijk. Chiel alleen met Jasmijn lukt niet want die kleine is zo vlug als water tegenwoordig. Sinds ze kan kruipen moet je er constant achteraan. Maar als ik de hond uitlaat lukt dat wel met Leena maar om nou met een pup EN een baby en een kleuter de dijk op te gaan, dat zie ik ook niet zitten. Dus afgesproken dat alleen Leena bij ons kwam logeren en Jasmijn ging naar een vriendinnetje van Rachida.

Afgelopen vrijdagmorgen werd Leena al gebracht door Remy. Leena had er zin in! Ze zag het helemaal zitten om samen met opa en oma op de bank te zitten. Nadat we Remy 's middags hadden uitgezwaaid, begon het pas echt! En ze was zo blij toen opa eerder thuis kwam van het werk!

Ik kan je niet vertellen hoe vaak het woordje 'waarom?' en 'nee!' zijn gevallen. Onze Leena is een bijdehandje. Een lief bijdehandje maar een bijdehandje. We hebben boodschappen gedaan, de hond samen uitgelaten, gekleurd, eten gemaakt, verhaaltjes voorgelezen, filmpjes gekeken, koekjes gegeten, wentelteefjes gebakken, de stad ingegaan, broodjes gegeten bij de Hema, de markt overgelopen, dutjes gedaan, liedjes gezongen, auto gereden, en met Tashi gespeeld.

Het was een heerlijk weekend! We hebben enorm gelachen en zijn af en toe streng geweest. Echt, het was super! Maar toen Rachida, Remy en Jasmijn, Leena zondag weer kwamen ophalen, vielen Chiel en ik gelijk in coma. Zoo, das heftig zo'n kleintje! Voordat zij Druten waren uitgereden lagen Chiel, Tashi en ik voor pampus op de bank...

Maar het was heerlijk om zo'n meisje te vertroetelen en ik weet zeker dat Leena er een geweldige herinnering bij heeft!

1 Jaar terug

Eindelijk is die nare verkoudheid zo goed als over. Ik kan nog niet het huis uitlopen zonder zakdoekjes maar het is in ieder geval een stuk beter i.v.m. vorige week. Chiel kreeg het ook even te pakken. 2 Dagen lang was hij heel zielig maar ook dat is weer verleden tijd.

Wel is hij naar de huisarts geweest. In Hongkong kregen we namelijk elk jaar een oproep voor de uroloog en de neuroloog. En aangezien we sinds vandaag precies 1 jaar in Nederland terug zijn, leek ons wel weer tijd voor een oproep. Chiel belde, kreeg een afspraak bij de huisarts maar hij vond dat helemaal niet nodig. Uh...ok. Het blijft hier toch wel even wennen qua gezondheidszorg.
Ik bedoel, hij wordt wel opgebeld door de mensen die de katheters leveren met de vraag of het niet tijd is om nieuwe verpakkingen op te sturen, waar we zeer verbaasd maar blij over waren, maar een afspraak bij de neuroloog, hij is tenslotte nog steeds gedeeltelijk verlamd, is niet nodig. Ook de fysio is naar eens per 2 maanden gegaan. Chiel doet nu dus alles zelf. Zelf oefeningen verzinnen en uitvoeren en zelf uitdagingen zoeken. Hij zit er niet mee hoor, hij vind het prima zo, maar ik heb me toch wel even achter de oren gekrabt.

De huisarts vond het wel een goed idee om bloed te prikken i.v.m. cholesterol, en dat is gisteren gebeurd en 's middags moest hij langs komen om zijn bloeddruk te meten. C'est tout. Het is nu wachten op de uitslag van het bloed.

Gisteravond gingen we dus samen de hond uitlaten. Dat was 1 van zijn eigen verzonnen uitdagingen. In het donker loopt hij niet lekker. Hij kan niet zien waar zijn voet landt in het donker maar het is niet meer glad, dus heel veel kan er niet mis gaan. Ja ok, Tashi, wil wel steeds zijn wandelstok pakken maar het ging verder prima. We kwamen nog een baasje tegen met 3 grote labradors. 'Gaat het goed?' vroeg ze aan Chiel toen ze zag dat hij met een stok liep. 'Nieuwe heup of knie gekregen?' vroeg ze geïnteresseerd. 'Nou ik heb een incomplete dwarslaesie, vandaar die stok, maar het gaat heel goed hoor!'Ze schrok zichtbaar. 'Oh sorry hoor, dat had ik niet moeten vragen'. Nou wij zitten er niet mee, maar toen ik haar vanmorgen weer tegenkwam verontschuldigde ze zich weer. Ik heb haar nogmaals op het hart gedrukt dat het helemaal niet erg is.

Gistermiddag werd ik weer opgeschrikt door heel veel sirenes en een traumahelikopter. Er schijnt iemand overleden te zijn bij de copyshop bij ons om de hoek. Hemelsbreed 100 meter van de plek waar die mevrouw door het hek is gereden en die ook overleden is. Vreselijk. Ik krijg er kippenvel van. Te snel op elkaar en te dicht bij.

En ja, we zijn vandaag precies 1 jaar terug in NL. Achteraf gezien is de tijd voorbij gevlogen. We hebben veel gedaan in dat jaar. Het huis wordt stapje voor stapje opgeknapt, Chiel heeft een andere baan, de kleindochters worden groter en ik begin me steeds meer thuis te voelen. Ik mis HK nog steeds, ik mis de vrienden die we achter hebben gelaten, ik mis het eten verschrikkelijk en het toch veel aangenamere weer. Maar toch voel ik me steeds meer thuis. We gaan de goede kant op!

Snotter de snotter

Zo, ik heb slechts 2 familiepakken papieren zakdoeken verbruikt. Oh wat kan een mens zich beroerd voelen zeg. Het begon met mijn stem kwijtraken op woensdag en donderdag zag ik sterretjes. Niezen, snuiten, koud, warm, hoofdpijn om maar een paar van de geneugten van een griepje te noemen.

Maar tijd hebben om ziek te zijn heb ik niet. Tashi moet gewoon naar buiten om te wandelen. Chiel heeft het 1 keer geprobeerd toen het zelfs nog droog en warm was. Maar Tashi pakte zijn wandelstok bij elke stap! Hij snapt er niets van dat het baasje die stok niet weggooit!
Maar nu, ja er ligt nu nog sneeuw en ijs in Druten, is het helemaal niet te doen voor Chiel. Veel te gevaarlijk om te lopen met Tashi en in het donker is het helemaal geen optie. Hij voelt zijn linker voet nog niet maar bij daglicht kan hij het nog zien. In het donker dus niet. Linn heeft al een paar keer Tashi uitgelaten en ach, zo kom ik nog eens buiten en raak ik misschien snel van die bacillen af. Ik ben die winter ook wel zat nu. We hebben het wel gezien. Sneeuw, ijs, kou, mist, regen. Bah. Geef mij maar een zonnetje.

Vanmiddag gaat Tashi weer naar de kapper. Ben benieuwd. Deze keer gaan we naar de trimmer die 2 minuten van ons af woont, dus dat is lekker. Ik wist niet van haar bestaan toen ik de eerste keer met Tashi naar de trimmer ging. Maar de eerste mevrouw woont 1) best een eind weg als je dat moet lopen en 2) ze heeft 3 witte herdershonden in haar voortuin liggen waar Tashi een beetje bang voor is. Ik hoop echt dat de nieuwe trimmer een blijvertje zal zijn.

O ja, dat verhaal met die auto. Ik hoorde vanmorgen dat deze mevrouw het niet heeft gered. Ze is overleden aan een hartaanval die ze kreeg in de auto. Vreselijk. Ik liep er gisteren nog langs. De plek is nog steeds afgezet met rood/witte linten van de politie; de hekken zijn nog niet gerepareerd. Een stille getuige van hoe snel je leven een andere richting op kan gaan.

Gisteren kregen we trouwens bericht dat de keuken eind februari wordt geleverd! Jippie! Kan niet wachten! Dit weekend nog maar eens op zoek naar leuke tegeltjes.

Een engeltje op de schouder

Ik ben er nog van onder de indruk...

Sinds Tashi een lid is van onze familie, loop ik elke dinsdagmiddag samen met Yvon en Tashi naar het losloopveldje bij ons in het dorp. Het ligt precies voor de Kasteelhof, een zorgcentrum en verpleeghuis. Yvon heeft al jaren ervaring met honden en omdat ik een beetje huiverig was om Tashi los te laten lopen omdat hij zo goed luisterde, niet dus, bood zij aan om samen met mij, dat uit te proberen. Tegenwoordig gaat het stukken beter met de oortjes van Tashi maar omdat het zo gezellig is, besloten we om dat middagje er gewoon in te houden.

Normaal gesproken komt Yvon rond 1 uur naar ons huis, nemen we een kopje koffie en lopen daarna met de hond gelijk naar het losloopveldje. We waren gewoon teveel aan het praten en i.p.v. kwart over 1, half 2, liepen we gisteren pas tegen 2 uur. De afstand is nauwelijks 5 minuten lopen. Je zag Tashi wel kijken naar ons van 'he! ik moet wel nodig hoor!'

Dus we liepen gezellig te keuvelen, Tashi rook weer allerlei luchtjes bij elke graspol die we tegenkwamen en toen hoorden we een ambulance met sirene. Goh dat klinkt wel dichtbij, zeiden we nog, en ineens hield de sirene op. We liepen door het steegje langs het zorgcentrum en ineens zagen we een auto tegen de doelpalen staan van het voetbalveldje. 'Kijk nou!', zeiden we tegen elkaar. 'Hoe is die daar nou gekomen?' We zagen in eerste instantie niet eens dat het druk was rond die auto. Vreemd.

En toen pas zagen we een handvol politieagenten heen en weer lopen. Zagen we de ambulance aankomen, stond er al zo'n personenauto ambulance staan, zag ik dat een agent mensen aan het interviewen was. Zou het dan net gebeurt zijn? Ineens zagen we politieagenten op de grond knielen, zagen we dat er nog iemand op de grond lag met een open blouse, zagen we dat 2 agenten aan het reanimeren waren en hartmassage gaven...oh wat vreselijk!

Yvon en ik keken elkaar aan. Wat een bizar gezicht. Op het normaal zo rustige veldje gebeurde van alles, stonden alle bewoners van het zorgcentrum voor het raam, zagen we een strooiauto geparkeerd staan op de stoep, kwam er nog een ambulance aanscheuren, en stonden er heel wat mensen te kijken op de stoep.

Ik hoorde een oud mannetje die buiten liep met z'n hondje roepen naar een medebewoner. "Die auto is dwars door de heg gegaan!" Yvon en ik liepen nog een klein stukje over het losloopveldje met Tashi, maar het voelde echt niet goed. We besloten maar weg te gaan toen Yvon ineens zei:' het is maar goed dat we deze keer laat waren, Ans. Anders hadden wij tussen de auto en de doelpalen gestaan...' Holymoly. Dat klopt! Wat als wij er hadden gestaan...wat als Tashi...We werden er helemaal naar van.

De auto is waarschijnlijk de macht over het stuur verloren want we zagen de wielsporen in de sneeuw. Vanaf de bocht, is aan de rechterkant van de weg de stoep geraakt, over de weg naar de linkerstoep, toen over het grasveld, stukken van de haag en de auto waren stille getuigen hiervan, dwars door een hek en heg die daar voor staat, toen door een volgende haag, door een hekje,  door een ander hek die de voetballen moet tegenhouden, en tegen een doelpaal aan...wat bizar!

Later las ik dat trauma artsen per ambulance naar de plek zijn gereden omdat de trauma helikopter met een defect in Nijmegen stond bij een ander incident. Ik hoop echt dat alles goed komt voor deze mevrouw. Maar ik moet ook bekennen dat ik, wij, enorm opgelucht waren dat er geen kinderen aan het spelen waren en dat we waarschijnlijk een engeltje op onze schouders hadden zitten. Heftig.

Eindelijk op bezoek

Dus volgens mijn laatste verhaaltje zouden we naar Nunspeet gaan en hebben we dat helaas ook moeten afzeggen vanwege het weer. Afgelopen weekend zijn we dan toch gegaan alhoewel dat ook nog even spannend was omdat hier de sneeuw met bakken uit de hemel kwam vallen.

Afgelopen vrijdag zouden Mickey en ik naar Tiel gaan om te lunchen met Lody, maar ook dat moest helaas afgezegd worden. Het was spiegelglad. Chiel bleef thuis werken hierdoor. Hij kan echt niet van de voordeur bij de auto komen als het zo glad is. En stel dat hij daar wel kan komen, dan is het nog afwachten of hij de auto uit kan op plaats van bestemming. Ja die dingen zijn voor ons nieuw. Dit hebben we nog nooit eerder meegemaakt in Hongkong.

Zaterdagmiddag konden we toch even de deur uit. Ik had de stoep geveegd en flink met strooizout gestrooid rondom de auto zodat het in ieder geval veilig was voor Chiel. Ook kreeg hij van Simone en Ron nog een heel mooi cadeautje via de post. Een soort van sok die je over je schoenen kan doen met kleine spikes die je meer grip geven bij gladheid en sneeuw. Wat ze tegenwoordig niet allemaal verzinnen!

We gingen op weg naar de bouwmarkt(en). Kijken naar glas tegeltjes. We gaan namelijk onze keuken aanpakken. Ik ben helemaal blij met ons kookeiland maar de kastjes aan de muur geven te weinig afzetruimte en opbergmogelijkheid. Een doorn in het oog van Chiel en van mij. Als ik boodschappen heb gedaan staat het kleine stukje aanrecht voor de helft van de week vol met van alles. Niet fijn dus. Waarschijnlijk komt half maart de nieuwe keukenhelft. De kastjes aan de muur gaan eraf en op die plek komt een nieuw stuk aanrecht met grote lades. Jippie! Gisteren is de keuken ingemeten door een mannetje en de boel is besteld!

Maar zoals ik al zei, zondag zijn we dan toch eindelijk op bezoek geweest bij Arlene. Ze was druk bezig geweest met strooien en vegen en had zich uitgesloofd voor een heerlijke lunch. Ook voor Tashi was het spannend. Hij ging Tommy ontmoeten. Het hondje van Arlene. Ging eigenlijk best goed. Af en toe liet Tommy van zich horen wanneer Tashi in de buurt kwam van zijn knuffels, maar dat is eigenlijk alles. Ook hebben we nog een stukje gelopen in het bos om de honden uit te laten.
Tashi had het helemaal naar zijn zin. Rennen in de sneeuw en allemaal nieuwe luchtjes!

We zijn wel weer op tijd weg gegaan want er was onstuimig weer voorspeld maar gelukkig viel dat reuze mee. Nergens last van gehad. Nog een frietje gegeten met Lody en toen was het weekend alweer om.

Glad en glibberig

Zo dat was me het dagje wel. Natuurlijk hadden we wel vernomen van het KNMI dat code oranje was uitgeroepen maar dan denk je toch:'ach, het zal wel meevallen'.  

Vrijdagavond was hier in Druten helemaal niets aan de hand. Ik zette de papiercontainer rond 8 uur aan de weg en keek eens naar de pikzwarte hemel. Als hier sneeuw uit moet vallen...dacht ik nog...dan mag het wel snel grijzer gaan worden. Zelfs toen we naar bed gingen was er niets aan de hand. Ik voelde me zelfs een beetje schuldig. Remy had die morgen nog gebeld toen ik bij de kapper zat. Hij wilde met de meisjes langs komen. Ik raadde het hem af. 

Punt 1, ik zat bij de kapper. Punt 2, op zaterdagmorgen zouden Chiel, Lody en ik op bezoek gaan bij Arlene in Nunspeet. Punt 3, het zou gaan sneeuwen en ijzelen en dat is niet fijn als je met 2 kleine meisjes in de auto zit want blijven slapen kon dus niet. Maar als ik nu dus naar buiten keek was het droog en niets aan de hand! Ook hadden we 's avonds overleg gehad met Lody en Arlene. Het leek ons allemaal beter om het bezoek een weekje uit te stellen. Ze hadden tenslotte code oranje uitgeroepen. Geen onnodige risico's nemen. En later bedacht ik me dat Chiel niet eens bij de auto zou kunnen komen als het glad is. Enfin, we gingen naar bed en vielen snel in slaap. 

Om half 6 werd ik wakker met dank aan Tashi. Ik keek door de gordijnen naar  buiten en zag een witte wereld! Sneeuw! Het heeft gesneeuwd! Wat ziet dat er toch prachtig uit. Witte daken, witte bomen en nog een maagdelijke witte straat. Ik naam Tashi onder de arm en liep naar beneden. Hij liep de achtertuin in met een verbaasde blik. 'What the f***,' leek hij te denken. 

Na een kopje koffie en een geroosterd boterhammetje ben ik vlug onder de douche gesprongen. We moeten de sneeuw in!

Het was ijzig koud! Ik voelde me een ijsbeer, dik aangekleed, liepen Tashi en ik al om 7 uur buiten. Het was niet glad. De sneeuw knisperde onder mijn schoenen en tashi's pootjes. We hebben een flink stuk gewandeld en Tashi begon te spelen in de sneeuw. Bij thuiskomst was Chiel ook al beneden. Het is maar goed dat we vandaag nergens heen hoeven. Want wandelen in de sneeuw is geen goed idee als je niet goed te been bent. 

In de middag ging ik 'even' naar de bakker wandelen. Een lekker broodje halen voor lunch. Nou, dat stukje wandelen waar ik normaal 3 minuten over doe, heeft nu 30 minuten gekost. Het was spiegelglad! Ik heb zelfs op een bepaald moment gedacht om op mijn billen naar huis te gaan. Via hekjes, bomen en muurtjes ben ik schuifelend naar huis gegaan. Met broodjes! Dat dan weer wel. 

Tashi heb ik in de tuin laten lopen. Ik vond het te glad. Maar na het avondeten moest hij toch echt uitgelaten worden. Het was waanzinnig glad en glibberig. En terwijl het in het westen allang niet meer zo glad was. Ik heb heel voorzichtig gelopen over grasveldjes want dat was nog een beetje te doen. 

Het was zelfs zo glad dat de oudpapier containers zelfs niet werden geleegd. De gemeente vond het te gevaarlijk om met de vrachtauto's te rijden! 

Maar vandaag is het gelukkig weer beter. Het meeste ijs is weg en we kunnen weer naar buiten! Jippie! 

Gelukkig nieuwjaar!

Allereerst wil ik iedereen een heel gezond, voorspoedig en gelukkig nieuwjaar wensen! Ik hoop dat iedereen hele fijne feestdagen heeft gehad.

Nadat we persoonlijk best een roerig 2016 hebben gehad, een verhuizing van Hongkong naar Druten, een ontslag waarbij de andere partij zich aan geen enkele wettelijke regeling hield en ook nog dacht dat hij daarmee weg kon komen, hebben we ook hele leuke dingen meegemaakt. Onze kleindochters en onze kinderen en familie die we veel vaker zien en de komst van onze pup Tashi zijn toch wel hoogtepuntjes.

De afgelopen periode van 23 december t/m 29 december hebben we hier een huis vol vrienden gehad. Ze kwamen allemaal over uit Hongkong en hebben hier in huis gelogeerd. Nadat ik alle voorbereidingen had getroffen zoals bedden opmaken en boodschappen doen, kwam er een lichtelijke paniek over me heen. Wauw, ineens was het zover terwijl we al een jaar van te voren wisten dat ze zouden komen. Maar echt, we hebben een geweldige tijd gehad met z'n allen en geloof mij, zulke gasten wil iedereen wel hebben!

Ze gingen lekker hun eigen gang, hebben gekookt, gingen vroeg naar bed vanwege de jetlag, vonden alles hier geweldig, deden hun eigen was, en zoals ze zelf zeiden, hadden de beste kerstmis en kerstkalkoen ooit gehad!

We hebben eigenlijk best simpele dingen gedaan zoals een ochtendje door Druten wandelen en warme choco gedronken bij de plaatselijke lunchroom. Het was voor de bediening even wennen...de hele tent vol met Chinezen en ze spraken allemaal engels! En de andere gasten kwamen zelfs aan ons vragen wat er aan de hand was! Toen Chiel zei, dat deze Chinezen hier waren om Druten op te kopen, zag je ze schrikken, hahaha, grapje!

We zijn ook naar Buren en Maasbommel geweest. Drijvende huizen bekijken en in Buren kennis maken met de koninklijke familie die overal in het dorpje te vinden zijn, qua foto's en standbeelden dan he.

Ook mochten we op bezoek bij de molen in Ophemert. We kregen een rondleiding van de molenaar en mochten binnen kijken. Ze vonden het geweldig! Het scheelt best wel als de molenaar de schoonfamilie is van Lody's dochter ;-)

En natuurlijk kerst met de familie. Een tafel vol met eten, glazen vol met drank. Iedereen had het enorm naar de zin.

We hebben ook een bezoek gebracht aan de Aziatische supermarkt in Nijmegen en de AH-XL. Ze keken hun ogen uit wat je allemaal in NL kon kopen qua Chinese producten.

De laatste dag voordat iedereen weer terug zou gaan naar Hongkong en naar Amsterdam om daar nog 2 dagen rond te lopen, zijn we naar Nijmegen geweest. Vergis je niet, als je echt wil shoppen ben je in HK aan het juiste adres, maar een straat zoals de Lange Hezel straat in Nijmegen, die alleen maar kleine boetiekachtige winkeltjes heeft, dat kennen ze niet! We hebben veel tijd doorgebracht in de Stevenskerk, de kaaswinkel, de chocolawinkel en alles wat daartussen in staat. Ik kreeg ze nauwelijks mee naar huis!

's Avonds hebben we gegeten bij d'n Optie. Alleen dat al was een feestje. Zulke grote maaltijden en dat het niet bedoeld was om te delen vonden ze een beetje vreemd. Maar het was gezellig en later die avond erg koud!

Op 29 december heb ik de 4 dames die naar Amsterdam gingen op de trein gezet in Nijmegen en Chiel heeft Steve en Silla weg gebracht naar Tiel, omdat ze nog een tussenstop gingen maken in Utrecht voordat ze naar Schiphol zouden gaan.

Het was een super gezellige week en op donderdagmorgen om 10 uur 's ochtends was iedereen weg. Tashi moest even wennen want ineens had hij stukken minder aandacht dan de week ervoor. En wij hebben eerst maar genoten van de stilte...