Een engeltje op de schouder

Ik ben er nog van onder de indruk...

Sinds Tashi een lid is van onze familie, loop ik elke dinsdagmiddag samen met Yvon en Tashi naar het losloopveldje bij ons in het dorp. Het ligt precies voor de Kasteelhof, een zorgcentrum en verpleeghuis. Yvon heeft al jaren ervaring met honden en omdat ik een beetje huiverig was om Tashi los te laten lopen omdat hij zo goed luisterde, niet dus, bood zij aan om samen met mij, dat uit te proberen. Tegenwoordig gaat het stukken beter met de oortjes van Tashi maar omdat het zo gezellig is, besloten we om dat middagje er gewoon in te houden.

Normaal gesproken komt Yvon rond 1 uur naar ons huis, nemen we een kopje koffie en lopen daarna met de hond gelijk naar het losloopveldje. We waren gewoon teveel aan het praten en i.p.v. kwart over 1, half 2, liepen we gisteren pas tegen 2 uur. De afstand is nauwelijks 5 minuten lopen. Je zag Tashi wel kijken naar ons van 'he! ik moet wel nodig hoor!'

Dus we liepen gezellig te keuvelen, Tashi rook weer allerlei luchtjes bij elke graspol die we tegenkwamen en toen hoorden we een ambulance met sirene. Goh dat klinkt wel dichtbij, zeiden we nog, en ineens hield de sirene op. We liepen door het steegje langs het zorgcentrum en ineens zagen we een auto tegen de doelpalen staan van het voetbalveldje. 'Kijk nou!', zeiden we tegen elkaar. 'Hoe is die daar nou gekomen?' We zagen in eerste instantie niet eens dat het druk was rond die auto. Vreemd.

En toen pas zagen we een handvol politieagenten heen en weer lopen. Zagen we de ambulance aankomen, stond er al zo'n personenauto ambulance staan, zag ik dat een agent mensen aan het interviewen was. Zou het dan net gebeurt zijn? Ineens zagen we politieagenten op de grond knielen, zagen we dat er nog iemand op de grond lag met een open blouse, zagen we dat 2 agenten aan het reanimeren waren en hartmassage gaven...oh wat vreselijk!

Yvon en ik keken elkaar aan. Wat een bizar gezicht. Op het normaal zo rustige veldje gebeurde van alles, stonden alle bewoners van het zorgcentrum voor het raam, zagen we een strooiauto geparkeerd staan op de stoep, kwam er nog een ambulance aanscheuren, en stonden er heel wat mensen te kijken op de stoep.

Ik hoorde een oud mannetje die buiten liep met z'n hondje roepen naar een medebewoner. "Die auto is dwars door de heg gegaan!" Yvon en ik liepen nog een klein stukje over het losloopveldje met Tashi, maar het voelde echt niet goed. We besloten maar weg te gaan toen Yvon ineens zei:' het is maar goed dat we deze keer laat waren, Ans. Anders hadden wij tussen de auto en de doelpalen gestaan...' Holymoly. Dat klopt! Wat als wij er hadden gestaan...wat als Tashi...We werden er helemaal naar van.

De auto is waarschijnlijk de macht over het stuur verloren want we zagen de wielsporen in de sneeuw. Vanaf de bocht, is aan de rechterkant van de weg de stoep geraakt, over de weg naar de linkerstoep, toen over het grasveld, stukken van de haag en de auto waren stille getuigen hiervan, dwars door een hek en heg die daar voor staat, toen door een volgende haag, door een hekje,  door een ander hek die de voetballen moet tegenhouden, en tegen een doelpaal aan...wat bizar!

Later las ik dat trauma artsen per ambulance naar de plek zijn gereden omdat de trauma helikopter met een defect in Nijmegen stond bij een ander incident. Ik hoop echt dat alles goed komt voor deze mevrouw. Maar ik moet ook bekennen dat ik, wij, enorm opgelucht waren dat er geen kinderen aan het spelen waren en dat we waarschijnlijk een engeltje op onze schouders hadden zitten. Heftig.