De ex-buuf

Ik moet zeggen dat het wel even wennen is om door weer en wind en vooral druilerige miezer regen buiten te lopen. Ik weet, we mogen niet klagen. We hebben een heerlijke nazomer gehad, maar nu is het echt pet.

Ik moet gewoon rekening houden met wat ik aandoe. Zomaar een shirt uit de kast trekken is er niet meer bij. Als ik met de hond buiten loop, kan ik beter donkere kleding aandoen omdat ze op de dijk bezig zijn met het uitbaggeren van de uiterwaarden. De straat ligt bezaait met klei hompen die Tashi dan weer leuk speelgoed vind. En als het regent spat alles op en die gure wind is niet lekker. Bah. En Tashi zelf ziet er elke keer uit als een verlopen kat. Het gras is best hoog dus als hij daar door heen loopt, zie je hem per seconde slinken. Van dat bolletje wol is dan niets meer over.

Ik klaag echt niet hoor want ik vind het best fijn om in ieder geval 3 keer per dag naar buiten te moeten met de hond om een frisse neus halen en de nodige dagelijkse stappen te zetten. Alleen die regen...En ik ken tegenwoordig weer wat mensen die daar ook rond lopen, dus al met al best gezellig.

Gisteren kwam Fiona op bezoek. Ik ken Fiona al zo'n 30 jaar. Ze woonde naast ons in Harderwijk en haar dochter en Linn, waren de beste maatjes. Nadat wij gingen verhuizen naar Nunspeet, verhuisden zij richting de randstad en zijn we elkaar uit het oog verloren. Maar lang leve Facebook, we kregen weer contact met elkaar en zijn weer een beetje op de hoogte van elkaars wel en wee. Grappig.

Ze wilde eigenlijk ook een stuk gaan wandelen maar natuurlijk regende het de h e l e dag dus echt uitnodigend om naar buiten te gaan was het niet. Na de koffie met de Bosche bol, snel Tashi een klein rondje laten lopen, (van een klein rondje wordt je trouwens ook drijfnat) thuis gebracht en daarna zijn wij d'n Optie op gaan zoeken voor een lunch. Heerlijk was het. En gezellig!

Ze is aan het eind van de middag weer naar huis gegaan en ben ik begonnen met het avondeten. Chiel kwam vroeger thuis dan normaal, want tegenwoordig gaat hij naar de sportschool. Oefeningen doen die de fysiotherapeut hem heeft gegeven. Ook dat is ook wel weer wennen. Hij mist Eddy. Nee, niet nare Eddy, maar zijn eigen therapeut Eddy. Met Eddy werd hij uitgedaagd om grenzen te verleggen maar hier is dat niet het geval. We begrijpen nu dat op alles wordt gekort en dat er weinig tijd is voor interactie. Jammer, maar het is niet anders. Dus daagt Chiel zichzelf uit. Hij verzint het zelf wel op de sportschool. Het leuke daarvan is wel dat hij Linn daar tegenkomt! Weet niet of Linn het ook leuk vind om haar vader daar te zien, hihi.

Ik ga nu maar aan de slag met de spare ribs. Ze moeten in de rub. Morgen gaan we ze eten!